Festiwal
W oktobrje 2022 podach swój prěni koncert w Serbskim muzeju Budyšin. Štož tam dožiwich, mje hač do dźensnišeho přewodźa.
Hižo za čas hraća mějach začuće, jako by rum na mój zwuk wotmołwił. Wosebite rumnosće njeběchu mi cuze. Tola na tutym wječoru njebě to sama jeje akustika, kotraž mje jimaše. Někotre městna wotmołwjeja na prašenja, kotrež dołho w sebi nosymy. W běhu cyłeho koncerta mje jedna mysl hižo njepušći:
Dyrbju na tute městno wróćo.
Tehdy hišće njewědźach, čehodla bě so mje tute městno tak hłuboko dótknyło. Wědźach jenož,
chcych so nawróćić.
Někotre nazhonjenja wotkrywaja so hakle we wróćohladanju.
Hižo dołho pytach za formu, w kotrejž móžeštej hudźba a literatura zhromadnje powědać. Mje njehnuješe sama hudźba, ale tež čłowjek za twórbami – swoje nadźije, swoje dwěle, jeho łamki a prašenje, kak je wšo to w zwuku dale žiwe.
Druhdy zetka ideja městnosć, na kotruž słuša.
Hakle pozdźišo počach zrozumić, čehodla njebě mje tute městno hižo pušćiło. W Budyšinje so wjele hromadźe namaka, štož bě mje hižo dołho přewodźało – zetkanje wšelakich kulturow, moje pytanje za zhromadnej rěču hudźby a literatury a prašenje za identitu. Snano poča tu tež moje prašenje za domiznu nowu postawu přiwzać.
Franziska Pietsch
"Z tutoho zetkanja nasta WINTERKLASSIK.
Přeju sej, zo je WINTERKLASSIK městno,
na kotrymž so něšto w
nas wočini –
za wokomik. "
Franziska Pietsch
Foto: Sonja Werner
WINTERKLASSIK njezrozumi hudźbu jako wotzamknjenu wuměłsku twórbu, ale jako dźěl
wjetšeho kulturneho dialoga.
Z tutoho přeswědčenja nastawa kóžde lěto festiwal, kotryž hudźbu, literaturu a ludźi hromadu wjedźe – jako swjedźeń wuměłstwa, zetkawanja a wjesela nad zhromadnym dožiwjenjom.
Zakorjenjeny w Budyšinje, je dialog mjez němskej a serbskej kulturu samozrozumliwy dźěl estiwala. Wón słuša k jeho identiće a čini kulturnu mnohotnosć jako žiwa woprawdźitosć nazhonjomnu.
