Franziska Pietsch
wiolina

Su wokomiki, w kotrychž so mjez wuměłskej twórbu a čłowjekom něšto stawa, štož so ani zhotowić ani rozkłasć njehodźi. Wone njehodźa so wunuzować.

​

Jako solistka a komorna hudźbnica koncertuje Franziska Pietsch w koncertnych domach Europy, Azije kaž tež Sewjerneje a Južneje Ameriki. K jich wuměłskim partneram liča renoměrowane orchestry a wusahowace hudźbne wosobiny. Jich nahrawanja swědča wo njezaměnliwym wuměłskim rukopisu a buchu často mjezynarodnje wuznamjenjene. K tomu ličitej International Classical Music Award (ICMA) kaž tež myto němskeje kritiki tačele za nahrawanje wiolinowych koncertow Sergeja Prokofjewa z Němskim symphonijowym orchestrom Berlin pod nawodom Christiana Măcelaru.

​

Zahe jako wurjadnu hudźbnu wobdarjenosć spóznawana, debitowaše Franziska Pietsch hižo jako jědnaćelětna na Komiskej operje Berlin. Swoje wukubłanje dósta pola Wernera Scholza na Wysokej šuli za hudźbu Hanns Eisler Berlin. Z 1. mytom na Mjezynarodnym wubědźowanju Johanna Sebastiana Bacha w Lipsku zdaše so jej puć na wulke koncertne podije přihotowany.

​

Potom ćěkanje jeje nana z NDR stawizny swójby zasadnje změni. Z próstwu wo wupućowanje jeje maćerje započa so za swójbu wjace hač dwulětny čas statnych represijow, doniž so jej skónčnje wupućowanje do zapada njeporadźi. Wosebje młoda huslerka, kotraž bě so hač do toho jako hudźbna nadźija NDR spěchowała, zhubi wot jednoho dnja na druhi swoje městno w systemje. Štož sćěhowaše, woznamjenješe wjele wjace hač abruptny kónc wurjadneho hudźbneho wuwića. Bě to pospyt, młodej wuměłči jeje hłós wzać.

​

Runje we wunuzowanej ćišinje nasta prašenje, kotrež jeje wuměłske žiwjenje hač do dźensnišeho přewodźa. Jej so wuwědomi, zo wulke twórby swojeho tworićela přetraja – a přez tych žiwi wostanu, kotřiž ju ze swójskim wuměłskim hłosom dale njesu.

​

Zetkanje z Ulfom Hölscherom bu za tutón puć puć pokazowace; dalše rozsudne impulsy dósta wona na Juliard School w New Yorku pola Dorothy DeLay.

​

Štóž so wulkej twórbje bliži, zetkawa přeco tež sebje samoho.

​

Z toho wuwi so jeje wuměłski puć.

​

Hač jako solistka, w komornej hudźbje, jako koncertna mišterka abo w znowawotkryću rědko hratych twórbow – stajnje dźe wo samsne prašenje: Kak móže twórba dźensa wožiwić?

​

Tutón puć wjedźe Francisku Pietsch hač do dźensnišeho na wulke koncertne podije runje takkaž do swěta  komorneje hudźby. Wón wjedźe jich k dirigentam kaž Christianej Măcelaru, Antonijej Witej a Horstej Steinej runje tak kaž do Berlinskeje filharmonije, do Połobskeje filharmonije Hamburga, do Palaisa Beaux-arta w Brüsselu a na mjezynarodne komornohudźbne festiwale.

​

W komornej hudźbje namaka tutón puć swoju najkoncentrowanišu formu. Z trójku Testore zwoprawdźi Franziska Pietsch cyłkowne nahrawanje Brahmsowych klawěrnych trójkow a załoži festiwal „Meja klasika“. W Triju Lirico je hudźbne partnerstwo nastało, kotrehož zhromadna wuměłska rěč twori srjedźišćo jeje komornohudźbneho tworjenja. Tójšto nahrawanjow, často wuznamjenjenych a za mjezynarodne myta nominowanych, tutón puć dokumentuje.

​

Mnohe z jeje nahrawanjow slěduja wědomje wuhotowanym programam, w kotrychž pozdatne napřećiwki na so trjechja. Znate a njeznate, znate a znowa wotkrywace stupja při tym do hudźbneho dialoga a wotewru nowe perspektiwy na twórby. Přikładne za to steja swětowe prěnjohraće španiskich klawěrnych kwartetow Bartolomé Péreza Casasa a Vicente Zurrona z pianistom Josu de Solaunom a Trijom Lirico kaž tež Richarda Straussowy wiolinowy koncert z Orquesta Ciudad de Granada.

​

Z tutoho wuměłskeho stejišća wuwiwaše Franziska Pietsch z musikMachtPoezie swójsku koncertnu dramaturgiju. Zhromadnje z dźiwadźelnikom zwjazuje wona hudźbu a rěč k programam, kotrež wjedu publikum hłuboko do nutřkowneho swěta komponistow a rumow nastaća jich twórbow.

​

Tež jich lyriske pisanje wužórli so ze samsneho žórła. W basniskej zběrce dušine krajiny namaka wone swój wuraz.

​

Z WINTERKLASSIK zwoprawdźi Franciska Pietsch dołho chowanu wuměłsku mysl: stworić městno, na kotrymž budźe žiwe a wěrne zetkanje z hudźbu, rěču, literaturu a kulturu móžne. Swoboda, programy njewotwisnje wot wonkownych nućenjow wuhotować, wotwěra rum za bjezkompromisne wuměłske rozestajenja a njeposrědnju wuměnu mjez wuměłcami a publikumom. Tak stanje so WINTERKLASSIK z festiwalom, w kotrymž móža so wone zetkanja z woprawdźitosću stać, kotrež su Franciski Pietschowy wuměłski puć wot spočatka sem formowali.

​

​